Ochrona przeciwsłoneczna - zakazy

Obowiązująca obecnie definicja w zakresie produktów ochrony przeciwsłonecznej określa preparaty /żele, oleje, kremy i inne/ przeznaczane do kontaktu ze skórą człowieka. Dotyczy to szczególnie ochrony przed promieniowaniem UV. Ma ono polegać między innymi na pochłanianiu, odbijaniu oraz rozpraszaniu takiego promieniowania. Promieniowanie słoneczne, składa się a promieniowania ultrafioletowego typu „B” – spektrum 290-320nn – promieniowanie UVB. Promieniowania ultrafioletowego typu „A” – spektrum 320-400nn – promieniowanie UVA. Najczęściej najbardziej szkodliwe jest pierwszy tym promieniowania ultrafioletowego. Pomimo, że to UVB przyczynia się do różnego rodzaju schorzeń skóry to nie należy lekceważyć również promieniowania UVA. To ono bowiem odpowiada między innymi za przedwczesne starzenie się skóry. Warto też dodać, że zarówno UVB oraz UVA w nadmiernych ilościach jest szkodliwe również pod względem układu odpornościowego człowieka.

Należy tu zauważyć, że praktycznie żaden z oferowanych współcześnie produktów z zakresu ochrony przeciwsłonecznej nie chroni przed promieniowaniem UV w 100%. Ich zastosowanie wspomaga w każdym razie zapobieganie czerniakowi.

Rozporządzenie 1223/2009/WE parlamentu Europejskiego i Rady i znajdujący się załącznik VI, zawierają wykaz substancji promieniochronnych, które są dozwolone w zastosowaniu w produktach kosmetycznych. Sprawia to, że do obrotu nie można sprawdzać innych produktów zawierających filtry UV niż te wymienione we wspomnianym VI załączniku bądź tych wymienionych w załączniku w sytuacji gdy są stosowane w sposób niezgodny z warunkami. Muszą one spełniać określone wymagania oraz normy.

Z kolei inne Rozporządzenie Komisji 2015/1298/UE – z dnia 28 lipca 2015 roku, dotyczące zmiany załączników II i VI rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady – WE nr 1223/2009 dotyczącego kosmetycznych produktów wprowadziło poważne zmiany w przypadku zastosowania 3-benzylidenokamafory. Dopuszczony został on uprzednio do stosowania w produktach kosmetycznych jako filtr UV – w stężeniu, które nie przekracza 2%.

Komitet Naukowy do spraw Bezpieczeństwa Konsumentów – SCCS – wydał opinię, która wskazuje, że wykorzystanie 3-benzylidenokamfory w zakresie filtru UV w odniesieniu do produktów kosmetycznych w stężeniu, które nie przekracza 2% jest uznawane za niebezpieczne. Wpływ na ten stan ma margines bezpieczeństwa wynoszący mniej niż 100. dodatkowo należy pamiętać, że 3-benzylidenokamfora znana jest nie tylko jako filtr UV. Znana jest ona również jako substancja, która pochłania promieniowanie UV. Z tego też powodu powinno się zakazać jej stosowania. Wobec tego, została ona umieszczona w załączniku II – stanowiący wykaz substancji zakazanych.

Już od 18 lutego 2016 roku, będzie można wprowadzać do obrotu w Unii oraz udostępniać na rynku wyłącznie produkty kosmetyczne, które są zgodne z aktualnymi przepisami.

Dla przedsiębiorstw na dostosowanie się do zmian dano czas 6-ciu miesięcy na dokonanie potrzebnych modyfikacji i zmian.